من برای هیچ کجام. می فهمی؟

چقدر بد است که حس می کنم به هیچ جایی، به هیچ کسی، به هیچ فکری تعلق ندارم. دیشب بعد از یک پیاده روی طولانی رفتم و سه لیوان بزرگ آب هویج خوردم. دایی (فروشنده مغازه با سبیل های پر بار) لبخند می زد و می گفت: امروز خیلی تشنه بودی ها. وقت رفتن نه مثل دخترها(/عروسک ها) یی که آنجا بودند و آرام آرام آب میوه شان را مزه مزه می کردند و به صورت پسری که ایستاده بود مقابلشان لبخند و حجم انبوهی از عشوه می پاشیدند و اخر کار صدا نازک می کردند که: مرسی دایی، بلند شدم و وقت بیرون آمدن دستم را به نشانه تشکر توی هوا به سمت دایی پرتاب کردم با یک لبخند و او هم دو دستش را بالا آورد.