استخوان لای زخم

پنجشنبه هفته پیش بود به گمانم شده بودم یک دکتر صحرای واقعی. خیلی خیلی قبل خاری چیزی کف پای بابا رفته بود و او به شیوه همه مردان بی خیالی طی کرده بود تا حالا که دیگر راه رفتن سخت شده بود. فراخوانده شدم به عمل جراحی خانگی با پنس و موچین و سوزن که با سه بار شستن و بتادین و روی شعله گرفتن به زعم خود استریل شده بود. البته همه چیز از یک شوخی شروع شد اما دقت کار بالا رفت و حتی مامان هم به عنوان دومین بیمار من برای سر ظهر نوبت گرفت. خلاصه نقطه سیاهی در لایه های زیرین کف پای پدرجان می دیدم و تلاش می کردم برای یافتن مختصات دقیق خار. اولش به کار خود مطمئن و مشغول حفاری کف پا بودم که به ناگاه بابا از درد خندید و سرش را پیچ و تاب داد (از اینجا متوجه شدم به بابا رفتم. من ِ همیشه خندان که وقتی فشارم هم روی 6 بود و پرستار متوجه نشده بود من با این خنده ها بیمارم تا زمان عمل تا هر کجا. صحرا با لبخند). دانستم به دل حادثه زده ام.

حکایت خود من است. قرار است فردا شب به سمت تهران عزیمت کنم. خدا می داند از سر شب چند لیوان چای خورده ام و از پنجره شمال و جنوب به بیرون خیره شده ام و چند دفعه دستشویی رفته ام و از آن بدتر... سنگینی قلبم است. ترسم... انگار همه خار زندگی من همین تهرانِ این بار باشد. آمدم سر بر بالین نهم که اولا تصور کردم توی اتوبوس نشسته ام، بعد صبح بعد از 6 -7 ساعت توی راه بودن و یکی که حتما سردش است و می گوید بخاری را روشن کنید و یکی دیگر می گوید دارد خفه می شود از گرما خاموش کنید و دهان بد مزه و اینکه صبح را با آبمیوه گرم شده شروع کردن و اوووو چمدان سنگین و بعد... طلوع نه چندان خوشایند... اصلا به اینجا که می رسم که دیگر هیچ... رفتن به آموزش و نامه گرفتن برای دو هفته خوابگاه گرفتن و توضیح همراه با شرم و این قبیل احساسات خفیفانه مبنی بر گذشتن یکسال از تاریخ دفاع و اینها... اصلا به اینها فکر کردم فشار قبر شب اول مرگ برایم افسانه ای و دور نبود. جستم. خواستم به او پیام بدهم که: می ترسم و فلان و اینها.../ اگر جایی ندهندم چه؟ من برمی گردم خانه/ این آخرین بار تهران آمدن من است؟/ میای شنبه همراهم؟ می ترسم تنهایی.